‘मन परेको जुत्ता पो जुत्ता, नत्र खाली खुट्टा ठिक’ भन्ने संवाद नेपाली दर्शकमाझ निकै लोकप्रिय छ ।
यो संवाद सफल नेपाली फिल्म ‘कबड्डी’को हो। तर, यस फिल्मको कथा र निर्देशनको जिम्मेवारी सम्हाल्ने रामबाबु गुरुङ पर्दापछाडि बसेर काम गर्न रुचाउने निर्देशक हुन् । अल्पभाषी स्वभावका गुरुङ सार्वजनिक कार्यक्रममा धेरै प्रस्तुत हुन रुचाउँदैनन् । कुनै समय ‘हाँसी राख न माया, बोली राख न’ बोलको गीतमा मोडलिङ गरेका उनी त्यसयता विरलै पर्दामा देखिएका छन्। अभिनयभन्दा पनि पर्दापछाडि रहेर आफ्नो सिर्जनात्मक क्षमता देखाउन उनी माहिर छन् ।
नेपाली फिल्म क्षेत्रमा रामबाबु गुरुङ सफल निर्देशकका रूपमा स्थापित छन्। नेपाली सिनेमामा दर्शकको आकर्षण घटिरहेका बेला उनले ‘कबड्डी’मार्फत हलमा दर्शकको चहलपहल बढाउन महत्त्वपूर्ण भूमिका खेले। उनको फिल्मलाई धेरैले नेपालीपन झल्किने र मौलिक स्वाद भएको सिनेमाका रूपमा लिने गरेका छन् ।
‘कबड्डी’ व्यावसायिक रूपमा सफल भएपछि गुरुङले यसैको शृङ्खलालाई निरन्तरता दिए। तर, सफल फिल्मकै शृङ्खला दोहोर्याइरहेको विषयमा उनीमाथि प्रश्न पनि उठ्ने गरेका छन् । फिल्ममेकर नवीन सुब्बाले एकपटक गुरुङलाई सफलताको पछाडि मात्रै दौडिएको भन्दै प्रश्न गरेका थिए। नेपाली सिनेमाको स्तरवृद्धि हुन नसक्नुको एउटा कारण सम्भावनायुक्त निर्देशकहरू पनि सफल फिल्मको सूत्र दोहोर्याउनमै सीमित हुनु रहेको उनको टिप्पणी थियो । पोखरा भ्रमणका क्रममा अर्को फिल्मको छायाङ्कन गरिरहेका गुरुङलाई भेटेपछि सुब्बाले सोधेका थिए, ‘किन तिमीजस्तो प्रतिभाशाली मान्छे सफलताको पछाडि दौडिएको
गुरुङको जवाफ थियो, ‘भात खानका लागि।’
गुरुङको यो जवाफले फिल्म निर्माणमा सिर्जनात्मक पक्षसँगै व्यावसायिक सफलताको महत्त्व पनि स्पष्ट पार्छ। उनी फिल्मलाई कलात्मक अभिव्यक्तिको माध्यमका रूपमा मात्र नभई जीविकोपार्जनको आधारका रूपमा समेत हेर्छन् ।
यसैबीच, गुरुङ ‘कबड्डी’को पाँचौँ शृङ्खला ‘कबड्डी–५’ लिएर दर्शकमाझ आउने तयारीमा छन्। फिल्म प्रदर्शनको तयारीसँगै यसको ट्रेलर सार्वजनिक कार्यक्रममा उनी पत्रकार तथा युट्युबरहरूसँग उपस्थित भएका थिए ।
कार्यक्रममा उनलाई फेरि उही प्रश्न सोधियो—किन ‘कबड्डी’कै शृङ्खला बनाइरहनुभएको छ l
गुरुङले हल्का हास्यरस मिसाउँदै जवाफ दिए, ‘मलाई यो खेल खेलिरहन मन लाग्यो।’ त्यसपछि उनले थपे, ‘यो पैसाकै लागि खेलिरहेको हो, कसम।’गुरुङको यो जवाफले उनी आफ्नो फिल्मको व्यावसायिक पक्षबारे स्पष्ट रहेको देखाउँछ। नेपाली सिनेमामा मौलिक कथा र सिर्जनात्मक प्रयोगको बहस चलिरहँदा ‘कबड्डी’को निरन्तरताले एउटा प्रश्न भने छाडेको छ—सफलताको सूत्र दोहोर्याउनु व्यावसायिक बुद्धिमत्ता हो कि नयाँ प्रयोगबाट टाढिने सहज बाटो
