जनकपुरधाम | तराई–मधेसमा परम्परागत रूपमा डोम समुदायसँग जोडिएको बाँसका सामग्री बनाउने पेसामा पछिल्लो समय अन्य समुदायका मानिससमेत आकर्षित हुन थालेका छन् । सीप सिकेर आत्मनिर्भर बन्न सकिने भएपछि विभिन्न समुदायका व्यक्तिहरू यस पेसामा आबद्ध हुन थालेका हुन् ।
धनुषाको धनौजी गाउँपालिका–३ स्थित कटैयागाउँमा मुखिया, मण्डल, यादव, चमार, मुस्लिम र साहलगायत समुदायका करिब दुई सय जना बाँसका सामग्री उत्पादन गर्ने पेसामा संलग्न छन् । गाउँका डेढ सय घरपरिवारमध्ये अधिकांशले बाँसबाट ढक्की, डालो, नाङ्लो र सुप्पालगायत सामग्री बनाउँदै आएका छन् ।
स्थानीय निर्धन मुखियाका अनुसार विभिन्न समुदायका मानिसले एकअर्काबाट सीप सिकेर यो पेसा अपनाएका हुन् । ठूलो लगानीबिना घरमै बसेर आम्दानी गर्न सकिने भएकाले बाँसका सामग्री बनाउने कामप्रति आकर्षण बढ्दै गएको उनले बताए ।
स्थानीय अरबिन्दकुमार साहका अनुसार बाँसका सामग्री बनाएर दैनिक करिब एक हजार रुपैयाँसम्म आम्दानी हुने गरेको छ । जातीय पहिचानभन्दा सीप र मेहनतलाई प्राथमिकता दिनुपर्ने उनको भनाइ छ ।
छठपर्व नजिकिएसँगै बाँसका सामग्रीको मागसमेत बढेको छ । ढक्की, डालो, नाङ्लो र सुप्पालगायत सामग्री खरिद गर्न व्यापारी गाउँमै पुग्ने गरेका छन् । पर्वका बेला बिक्री बढ्ने भए पनि वर्षभरि घरायसी प्रयोजनका लागि यस्ता सामग्रीको माग रहने स्थानीय बताउँछन् ।
धनौजी गाउँपालिकाका अध्यक्ष राजकुमार साहले कटैयागाउँको अभ्यासले कुनै पनि पेसा जातीय घेरामा सीमित नरहेको सन्देश दिएको बताए । परम्परागत सीपको विस्तारले स्वरोजगार सिर्जना गर्नुका साथै श्रमप्रतिको सम्मान र सामाजिक सद्भाव बढाउन सहयोग पुगेको उनको भनाइ छ ।
कटैयागाउँमा विभिन्न समुदायका मानिस एउटै पेसामा आबद्ध हुनुले सीप, श्रम र उद्यमशीलताले जातीय विभेदका सीमालाई क्रमशः कमजोर बनाउन सक्ने उदाहरण प्रस्तुत गरेको छ ।
